Het woord mandala komt uit het Sanskriet en betekent zowel 'centrum' als 'cirkelrand' als 'bewustzijn'. Dit is iets heel wonderlijks als je daar bij stil staat. Tijdens het tekenen van de mandala kan je tot verstilling komen bij het (je eigen) centrum, daar waar geen woorden zijn. En daarvandaan geef je ruimte aan je eigen creatieve stroom. Vaak gaat het van-Zelf. Ik kom vaak mensen tegen die beweren echt niet te kunnen tekenen, maar al doende 'vanzelf' de meest prachtige dingen maken.

Een mandala is een oervorm. Als je er eenmaal op let zie je de mandala overal in en om je heen. Van de kleinste cel tot het melkwegstelsel. In de jaarringen van een boom, de iris van je oog, in ijskristallen, de vorm van het wiel, een klok, bloem vormen en in de cycli van ons bestaan: jaargetijden, windrichtingen, levensloop.




Verschillende culturen hebben in hun kunst gebruik gemaakt van mandala's. De Aboriginals met hun Droombeelden, indianen met hun medicijnwiel. Denk aan de Roosvensters binnen de Christelijke traditie of aan Islamitische patronen. Het Keltische knoop- en vlechtwerk. De Kolamkunst uit India, de Tibetaanse zandmandala's of yantra's.